Det heile starta 1. juledag. Me var inviterte til juleselskap i Nordalen og sat og drakk kaffi då vinden starta å byggje seg opp ute. Hans Olav hadde fått seg gravemaskin til jul og var nøgd med det.
Vinden vart sterkare, og me fann ut at det var best å kome seg heim. Vindkasta tok pusten frå ein, og det flaug greiner og tretoppar veggimellom.
Frå om lag 18:30 1. juledag var det straumlaust i mils omkrets. Det er koseleg ein liten kveld eller nokre få timar, men dette såg ikkje ut til å ta slutt på lenge. Det vart 2. juledag, framleis utan straum. Einaste lyskjelda var stearinljos og lommelykter. Juletreet var svart som natta.
2. juledag gjekk og 3. juledag kom. Framleis utan straum. Det skulle gå heilt til klokka 15:30 4. juledag før stjerna høgt i toppen skulle skine igjen. Nesten70 timar utan straum. Nesten 70 timar utan varmevatn og kalde ferskvarer i kjøleskapet. Nesten 70 timar utan verken fasttelefon eller mobiltelfefon. Nesten 70 timar utan mykje. Ein veit ikkje kor avhengig og glad ein er i elektrisitet før den tek kvelden i 70 laaange timar og du sit på sofaen, i stummande mørkre og ser ut i lufta.
Romjula vart mørk i år. Mørk, men fin likevel. Det kunne vore verre. Hjå oss har det gått fint med hus og heim, det er verre med dei som er hard råka av “Dagmar”-vinden som har teke med seg både tak og treverk.
I dag er det nyttårsafta allereie. Tida går så fort når ein er heime….
